Your Heading Goes Here

Wytowno

“Który skrzywdziłeś człowieka prostego śmiechem nad krzywdą jego wybuchając. Nie bądź bezpieczny, poeta pamięta. Możesz go zabić --- narodzi się nowy. Spisane będą czyny i rozmowy.” Czeslaw Milosz

Moja Almamater Szkoła Podstawowa

Część Trzecia

Pewnego dnia Pan Paweł zachorował. Lekarze stwierdzili otwartą gruźlicę i dziurę w płucu. Szpital, operacja . Rodzina (wtedy już pięcioro dzieci) pozostała właściwie bez środków do życia, w dodatku narażona na przykrości bezwzględnego w swej mentalności środowiska wiejskiego. Dzieci wiejskie krzyczały "gruźlik" i wszyscy unikali kontaktów z całą rodziną Państwa Kolasińskich. Nie chcieli nawet nic sprzedać Pani Aleksandrze. Zdarzały się jednak wyjątki. Robotnik z miejscowego PGR-u, którego pięcioro dzieci uczęszczało do szkoły w Wytownie, kradł mleko i przynosił tam, gdzie Pani Aleksandra mogła znaleźć. Dziś już nie żyje, ale dobry Bóg poczyta mu te kradzieże za dobry uczynek , gdyż pięcioro dzieci Państwa Kolasińskich mogło dzięki temu przetrwać tę zimę. W Wytownie wiele złego mówiło się w tamtych czasach o księdzu Sulińskim, ale to właśnie on przesłał olbrzymią platformę drzewa opałowego pociętego w kawałki , aby tych pięcioro dzieci nie zamarzło. Oby ta platforma drzewa przeważyła na dobro dla księdza Sulińskiego szale na wadze sprawiedliwości w czasie Sądu Ostatecznego.

Pani Aleksandra wraz z dziećmi przed obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej we łzach prosiła : „MATUCHNO BOŻA MÓDL SIĘ O ZDROWIE OJCA TYCH DZIECI”

Była wiosna . W ogrodzie koło altanki krzewy już się rozwinęły i zaczęły wypuszczać żółte kwiaty. Od kilku dni kwitły już niezapomniane przebiśniegi. Dzieci wybiegły z domu by powitać klucz dzikich łabędzi lecących właśnie nad domem. Ptaki wracające na wiosnę do Polski z ciepłych krajów pokrzykiwały, wydając jednocześnie dźwięk skrzydeł uderzających o powietrze. Pani Aleksandra, i dzieci przez moment podziwiali te królewskie ptaki. Nagle pies Canis, ( którego później otruto - poprzednika Canis też najprawdopodobniej otruto na polecenie ubecji, aby ci co przychodzili podsłuchiwać czy Pan Kierownik słucha Radia Wolna Europa mogli podejść blisko domu ) wybiegł z ogródka w kierunku kościoła, a tam dróżką przez mostek szedł człowiek w jasnym płaszczu i kapeluszu. To Pan Paweł wracał już na dobre ze szpitala, do rodziny do i do szkoły.

W dniu imienin Pana Pawła o północy cała rodzina Państwa Kolasińskich została nagle obudzona. To dzieci szkolne przyszły z życzeniami i przyniosły tyle kwiatów, że w całym domu zabrakło wazonów.

Po powrocie Pan Paweł Kolasiński musiał rozpocząć prace od "ustawienia" kilku nauczycieli, którzy w czasie jego nieobecności pozwolili sobie na podejmowanie niezbyt lojalnych decyzji. Na przykład: nauczyciel Jan, który zastępował Pana Pawła, był przekonany, ze Pan Kolasinski już nie wróci, więc zabronił dzieciom Pana Pawła korzystać z terenu szkolnego.

Trudno sobie wyobrazić warunki w jakich żyli Państwo Kolasińscy i ich dzieci. Często zdarzały się wyłączenia dostawy energii elektrycznej. Najbliższy telefon był w odległości dziewięciu kilometrów. W pewną zimowa, bezśnieżną noc słychać było kroki na zamarzniętej ziemi. W świetle pełnego księżyca widać było trzy postacie próbujące włamać się do domu Państwa Kolasińskich. Pan Paweł z młotkiem w ręku chodził od okna do okna i sprawdzał czy nie wybili szyby i nie wchodzą. Trwało to kilka godzin, wreszcie w mroźnym powietrzu słychać było ich oddalające się głosy i śpiew przerobionego na pijacki sposób szlagieru "na lewo most, na prawo most”. Właśnie przechodzili przez mostek koło kościoła.

Pewnego dnia ktoś przybiegł do pana Pawła, „Panie kierowniku biją dzieci niemieckie” Pan Paweł wskoczył na rower, bez żadnej broni rozpędził tłum chłopstwa. Powiedział: " Wojna się już skończyła. To są dzieci, które maja takie same prawa w „demokratycznym” państwie. Chcecie robić to samo co robiło GESTAPO?." ... I zawstydzeni chłopi rozeszli się.

Dalej